417. Walter Winchell

Przyjaciel to ktoś, kto wchodzi, kiedy cały świat wyszedł.

416. Tadeusz Różewicz

Tadeusz Różewicz

Kto mi związał ręce

stawiam znaki na drodze

ten oznacza ptaka
ten niebo
ten oznacza ptaka
bez nieba
bez skrzydeł
bez oka
to nie są ręce złożone do lotu

415. Mirosław Welz

Mirosław Welz

Nie przywiązuj się do ludzi
Tylko ich kochaj
Sam wiesz dlaczego.
„Piszę do ciebie”

414. Jim Morrison

Jim Morrison

Kiedy inni oczekują od nas, że staniemy się takimi, jakimi oni chcą żebyśmy byli, zmuszają nas do zniszczenia tego, kim naprawdę jesteśmy. To dosyć subtelny rodzaj morderstwa. Większość kochających rodziców i krewnych popełnia je z uśmiechem na twarzy.

412. Wojciech Kuczok

Wojciech Kuczok

Umiał wyznawać miłość, niestety, nie bardzo wiedział jak kochać.

„Gnój”

411. Wisława Szymborska

Wisława Szymborska

Świat jest tak wielki, że wszystko jest szczegółem.

410. Katarzyna Nosowska

Katarzyna Nosowska

Lubię sobie posiedzieć. W ogóle lubię po prostu sobie być. W tym sensie, że nie od razu robić jakieś zamieszanie wokół siebie. Nie zacieszać. Nie otaczać się na siłę ludźmi po to, żeby mieć takie poczucie szumu, który sprawi, że będę czuła, że żyję. Potrafię czuć, że żyję, kiedy siedzę po cichu.

409. Wojciech Kuczok

Wojciech Kuczok

Bywa, że trzeba (...) każdego poranka przekonywać się do sensowności rzeczy najprostszych, zaraz po przebudzeniu, samotnie w łóżku o wiele za dużym mówić do siebie jak pielęgniarka do niedołężnego pacjenta: A teraz wstaniemy, otworzymy okna, wywietrzymy mieszkanko, umyjemy się; Róża się boi, bo z czasem może dojść do tego, że przestraszona nagłym bezdechem będzie musiała sobie po kilka razy dziennie przypominać: Oj, musimy oddychać, jeśli przestaniemy oddychać, to już nie pożyjemy, a przecież chcemy sobie jeszcze trochę pożyć, mimo wszystko, prawda?  

 „Senność”

408. Herman Hesse

Herman Hesse

Miałeś w sobie obraz życia, jakąś wiarę i jakieś żądanie, byłeś gotów do czynów, cierpień... ofiar, a potem spostrzegłeś stopniowo, że świat nie żąda od ciebie ani czynów, ani ofiar, że życie nie jest heroicznym poematem z rolami bohaterów, lecz mieszczańską izbą, gdzie ludzi w pełni zadowala jedzenie, picie, robótka na drutach, partia tarota i radio.

  „Wilk Stepowy”

407. Joseph Heller

Joseph Heller

Oglądanie telewizji pomagało mi wrócić do pisania „Paragrafu 22”. Nie mogłem sobie wyobrazić, co Amerykanie robią nocami, skoro większość z nich nie pisze powieści.